zzp-er met een ziekte en/of beperking

27.01.2016 | Columns | 1949 keer bekeken
zzp-er met een ziekte en/of beperking

Ben jij net als ik een zzp-er met een aandoening? Of heb jij een ziekte en denk jij erover om voor jezelf te beginnen? Dan is deze column in het bijzonder gericht aan jou. Waarom? Omdat ik over dit onderwerp eigenlijk nooit iets hoor of lees en ik het hier graag eens over wil hebben. 

Ik heb een nagelstudio aan huis en daarnaast heb ik een chronische ziekte en een beperking (aangeboren afwijking aan mijn been). Ik kan alleen vanuit mijn eigen ervaringen spreken maar ik ben vooral  benieuwd naar die van anderen, van jou!


Keuze tussen ziekte of werk in de salon

Nu is het voor een styliste met een gezond lichaam en geest al druk om je salon draaiende te houden naast je eventuele (parttime) baan, gezin, studie, huishouden, enz. Voor een stylist die rekening moet houden met haar ziekte, energie, pijn e.d. kan ik me voorstellen dat het best pittig is. Als ik naar mezelf kijk vind ik het soms toch lastig om mijn energie te verdelen op momenten dat ik zeer vermoeid ben. Ik heb een aangeboren bloedafwijking waardoor mijn lichaam geen ijzer aanmaakt en vasthoudt, en chronisch bloedarmoede wat tezamen zorgt voor een zeer laag HB (hemoglobine/ bloedwaarde). Dit wordt om de paar maanden dan weer wat opgekrikt met bloed- en ijzertransfusies. Dit heeft ervoor gezorgd dat ik vorig jaar voor het eerst een (acute) afweging heb moeten maken tussen mijn gezondheid of mijn salon.

Tijdens de feestdagen was ik erg vermoeid. Mijn HB-waarde was 2,7 (moet voor een gezonde vrouw minimaal 7,5 zijn) en na de Kerst heb ik een bloed- en ijzertransfusie gekregen. Ik heb toen de keuze moeten maken. Neem ik die transfusie eerder, voor de Kerst, maar zeg ik dan een aantal afspraken in week voor Kerst af? Ik ben dan namelijk 2 dagen in het ziekenhuis. Of trek ik nog even door tot na de Kerst, zodat ik mijn klanten kan behandelen en dus geld verdien? Ik heb mijn gevoel gevolgd en voor het laatste gekozen. Waarom? Als een transfusie ervoor zorgt dat ik me meteen minder vermoeid voel, dan is de keuze snel gemaakt. Maar dat is niet het geval. Pas na een dag of drie tot vijf ga ik merken dat ik me fitter voel. Dan heeft het voor mij geen toegevoegde waarde om mijn klanten af te zeggen en voor de feestdagen het ziekenhuis te gaan bezoeken. Vandaar dus mijn keuze om door te werken. 


Opvoeding en mentaliteit

Ik denk ook dat de manier hoe je omgaat met je ziekte inherent is aan je opvoeding. Als je als kind al ziek was, hoe gingen je ouders daar dan mee om? Werd je als "zieke" behandeld en heel beschermd opgevoed? Werd je verteld dat je minder kan of minder bent omdat je ziek bent? Of werd je juist verteld dat je doordat je ziek bent juist harder moet werken om te komen waar je gezonde medemens komt? Of misschien werd jou verteld dat jij precies hetzelfde bent als iedereen en dus ook net als iedereen alles kunt doen?

Van kleins af aan zei mijn vader altijd "pijn is fijn". Toen vond ik dat regelmatig een hele vervelende opmerking. Ik dacht bij mezelf "Ja, ja, maar jij voelt niet wat ik voel." Nu als volwassene begrijp ik dat hij mij op die manier heeft willen laten wennen aan het altijd hebben van pijn, zodat ik een zo normaal mogelijk leven kon lijden. Ik ben thuis ook nooit als "zieke" behandeld. Gewoon meedraaien met de rest en gewoon een baantje zoeken als je extra centen wilde verdienen. En dat is mijn ouders gelukt. Ik kan heel goed tegen pijn en er moet veel gebeuren wil ik vanwege de pijn bijvoorbeeld een afspraak afzeggen. Daarnaast hadden mijn ouders ook de "niet lullen maar poetsen"-mentaliteit.

De manier van opvoeden door mijn ouders heeft echter ook zijn nadelen. Ik kan de keren niet meer tellen dat ik over mijn grenzen heen ben gegaan. Dat is niet altijd erg, maar als het fout gaat, dan is het ook meteen ziekenhuis in en pas op de plaats maken. Pas de laatste 10 jaar heb ik geleerd om naar mijn lichaam te luisteren en mijn energie te verdelen. Daar werd ik ook een beetje door gedwongen omdat ik sacroïdose kreeg. Dan kan je wel van alles willen, maar je lichaam wil en kan helemaal niks doordat je in mijn geval veel pijn hebt, benauwd bent en ook zeer vermoeid bent. Dat was zeer confronterend maar ook een hele goede leerschool voor mij.


Hoe ga je ermee om?

Natuurlijk is het meestal je eigen keuze om zzp-er te worden terwijl je een ziekte hebt. Hoe dan ook, het is wel zaak goed na te gaan bij jezelf of je het gaat redden. Dat geldt voor iedereen, maar als je ziek bent dan komen er nog meer vragen bij kijken. Je zult eerlijk, open en realistisch naar jezelf en je situatie moeten kijken. Kan ik het aan? Kan mijn ziekte het aan? Kan mijn gezin het aan? Ga ik mezelf niet teveel overbelasten? Kan ik een beroep op mijn partner/familie/vrienden doen als dit nodig is? Het voordeel van eigen baas zijn is wel dat je je eigen tijd kan indelen. Neemt niet weg dat er nog veel bij komt kijken. Nadat je klant naar huis is moet jij je salon nog hygiënisch schoon maken, en daarna heb je nog energie nodig om boodschappen te doen en te koken. En vergeet niet je huishouden, administratie, inkoop, belastingen, beurzen workshops, sociale contacten.... Kost allemaal energie. En als je pijn hebt, heb je al minder energie, want pijn vreet energie. 

Heb ik over bovenstaande nagedacht voor ik begon? Ja, zeker wel. Heel lang. Mijn conclusie; ik ga het doen en ik ga het tot een succes maken! Mijn passie en enthousiasme stijgen boven de lichamelijke "kwaaltjes" uit. En tot op heden, of eigenlijk tot vorig jaar december, ging het prima en heb ik niet acuut keuzes hoeven maken tussen mijn gezondheid en mijn bedrijf. Mocht jij voor de keuze staan, luister dan naar je gevoel en bekijk de situatie daarnaast rationeel. Als beide hetzelfde zeggen, prima, zo niet is mijn advies; volg altijd je gevoel!

Hoe ervaar jij dit? Gaat het je goed af om je energie te verdelen tussen werk en privé of vind je het soms ook lastig? En wat doe jij om je grenzen te bewaken? Ik zou het erg leuk en fijn vinden als jullie een reactie willen plaatsen. Ben heel benieuwd hoe jullie hiermee om gaan. 

Tot volgende maand!

Saida

Aanmelden nieuwsbrief

Op de hoogte blijven van het laatste beautynieuws, trends en aanbiedingen? Schrijf je dan in voor de nieuwsbrief

Deel dit artikel

Reacties (11)

Reageren
  • Azielle Hogenhout
    06.02.2016 - 20:55 uur | Azielle Hogenhout

    Al bijna 20 jaar bezig als schoonheidsspecialiste en nagelstyliste, met als resultaat een chronische tennisarm, regelmatig een slijmbeurs-ontsteking in mijn heup, nekhernia en zenuwbeklemming in mijn elleboog. Allemaal aanwijsbare, werk-gerelateerde (rsi-achtige) klachten. Kan ik prima mee werken, mits de "zware" behandelingen als harsen, cosmetische voet of nieuwe nagelset verspreid in de agenda worden gepland ;) Wat ik in jouw en de reactie-verhalen lees, is veel erger. Keep the spirit Ladies!

  • Ilona Blokker
    04.02.2016 - 11:38 uur | Ilona Blokker

    Ik ben sinds 2 jaar ook ondernemer. Pedicure en schoonheidsspecialiste.
    Ik werk zowel in mijn praktijk en ambulant.

    Sinds ongeveer een half jaar is hmsn type 1 ondekt. (Spierziekte)
    Dit houd inderdaad in, dat je elke dag, je energie goed moet verdelen.

    Zo niet, ben ik te moe dat ik overdag, moet gaan slapen.
    Maar toch blijf ik door zetten dit tot succes te maken.

    Het is mijn passie en ik doe mijn uiterste best om daar wat van te maken.

    Tuurlijk, door mijn ziekte ga ik als meer achteruit.
    Ik heb door het werk als schoonheidsspecialiste, vroeger vele massages moeten geven.
    Hoe vaker ik gegeven moment massages gaf, hoe meer pijn ik kreeg.
    Zoveel pijn dat ik soms zittend mijn massages af moest maken.

    Helaas, voor mij, heb ik de keuze gemaakt om geen massages meer te geven.
    Maar ondanks mijn passie blijft altijd mijn gezondheid het belangrijkste.

  • Kirsten Zweers
    04.02.2016 - 10:00 uur | Kirsten Zweers

    Ik heb MS en een praktijk voor Huidverbetering aan huis.. Ik plan mijn agenda zo in dat ik voldoende rustruimte heb en niet gestressed aannhet werk moet door een bomvolle agenda. Mijn clienten zijn allemaal op de hoogte en als het echt niet gaat dan is is iedereen flexibel, dit is andersom ook zo

  • Saida Kouwenhoven
    01.02.2016 - 08:52 uur | Saida Kouwenhoven

    beoetking moet beperking zijn.

  • Saida Kouwenhoven
    01.02.2016 - 08:49 uur | Saida Kouwenhoven

    Hallo dames,

    Ik heb vorige week gereageerd op jullie reacties naar ik zie mijn post niet terug. Dus ik plaats hem nog een keer.

    Allereerst dank voor jullie reacties. Heel fijn. Als ik jullie verhalen hier en op Facebook lees kan ik maar 1 ding denken: wat vind ik jullie stoere sterke vrouwen dat je ondanks je ziekte durft te kiezen voor je droom/passie, voor watje echt leuk vindt en voor wat jou gelukkig maakt ondanks eventueel onbegrip en commentaar uit de omgeving. Ik heb ook verhalen gelezen van dames die juist hebben gekozen voor meer rust, tijd met gezin en voor zichzelf omdat ze ziek zijn en de eigen zaak er niet meer bij kunnen hebben. Ook voor jullie respect dat je erkenning aan jezelf en je beperking geeft en zo'n keuze durft te maken. Ik kan me voorstel dat dat een pijnlijke en moeilijke keuze is geweest. Wat voor 'ons' het belangrijkste is, is dat we leren luisteren naar ons lichaam, onze beoetking/ziekte erkennen, onze grenzen durven aangeven en hulp vragen als we dit nodig hebben. Als we dit goed onder de knie hebben is elke keuze die je maakt de juiste! Fijne dag dames!

  • Pia Bertens-Zebregs
    29.01.2016 - 23:02 uur | Pia Bertens-Zebregs

    Een top artikel Saïda, goed geschreven, goed leesbaar en bovenal heb je laten zien in dit artikel hoe sterk je bent! Ik heb bewondering voor je! xxx

  • jose van dooren
    27.01.2016 - 21:41 uur | jose van dooren

    ik kan er idd ook over mee praten.
    Ik ben al 26 jaar nagelstyliste en werk ook vanuit huis.
    Eigenlijk is dit voor mij een voordeel, dit omdat ik even mijn rust kan pakken tussen de klantjes door.
    Ik heb heel erg geleden mbt de economische crisis, ik ben hier veel klantjes door verloren.
    Ik heb hier veel moeite mee gehad, zeker financieel.
    Nu heb ik me daar bij neergelegd en is het soms (gezien de pijn die ik ervaar in mijn lijf) ook wel eens fijn om het wat rustig te hebben en dan ook rust te kunnen nemen.
    Geld is idd belangrijk om rond te komen en dat heb ik wel moeten leren, maar gezondheid is ook belangrijk.

  • Agnita cheung
    27.01.2016 - 13:43 uur | Agnita cheung

    Saida jouw artikel heeft sinds drie jaar ook betrekking op mij, helaas. Sinds 1998 ben ik zelfstandig ondernemer zoals het toen heette. Gezond van lijf en leden begon ik aan mijn studio. Nu drie jaar geleden werd ik ziek en uiteindelijk na anderhalf jaar onderzoeken is HET gevonden. Na de vondst kon ik er eindelijk iets mee.
    100% Luisteren naar mijn lijf en niet meer 100 % naar mijn studio. Een rustdag nemen en wat blijkt dat is zondag. Rust is dan ook daadwerkelijk rust.
    Had ik 17 jaar geleden geweten wat ik nu weet was ik toch vol in mijn onderneming gestapt.
    Laat het ziek zijn dus geen belemmering zijn bij het starten als zzp er misschien maakt het je juist nog gemotiveerder.

  • Petra Leers
    27.01.2016 - 11:47 uur | Petra Leers

    Hoi. Ik heb nog nooit een verhaal gelezen waarin ik het gevoel had dat het over mij ging totdat ik jou verhaal nu lees. Ik ben ook zo opgevoed en ik ga nog regelmatig over mijn grens geen. Vrienden en familieleden zijn heel snel in oordelen. En komen dan ook met de tekst " het is je eigen keuze om een eigen salon te hebben". En dat is ook wel zo maar wij willen ondanks de pijn ook iets bereiken. Soms denk ik dat mensen die chronisch ziek zijn geen dromen meer mogen hebben. Ik probeer zo goed als het kan ermee te leven en leer nu dat ik meer aan mij zelf moet denken en niet nadenk over wat de mensen van mij vinden. Dankjewel voor dit geweldig verhaal. Liefs petra

  • Eefje Ruwers
    27.01.2016 - 09:03 uur | Eefje Ruwers

    Heel herkenbaar allemaal! Ik ben mijn salon vanuit de ziektewet begonnen. Ik werkte als pedagogisch medewerker, maar ben ziek geworden. Na wat onderzoeken bleek ik fibromyalgie (weke-delenreuma) te hebben. Ik had toedertijd al een opleiding tot nagelstyliste gedaan en wilde dit eigenlijk naast mijn baan erbij gaan doen. Dit verliep dus een beetje anders. Na een revalidatie traject op Blixembosch heb ik een tweede salon buiten de deur geopend. Dat stukje dat je over mentaliteit schrijft is heel herkenbaar!! Het heeft me ver gebracht, maar kan ook een grote valkuil zijn!
    In 2012 heb ik mijn tweede salon vanwege m'n zwangerschap verkocht en anderhalf jaar geleden heb ik mijn salon aan huis verhuisd naar mijn ouders huis. Dit was het beste wat had kunnen doen, want werk en privé zijn hierdoor beter gescheiden en ook mijn werktijden kan ik beter 'bewaken' zodat ik niet geneigd ben 's avonds ook nog eens te gaan werken (werk nu 1 avond in de week en twee hele werkdagen).
    Tijdens mijn werk heb ik gelukkig niet veel last van mijn energie probleem, die openbaart zich meestal thuis pas.
    Vorig jaar heb ik op 22 december na 10 weken 'n miskraam gehad, 's ochtends in alle vroegte. 's Middags om 1 uur zat ik alweer achter m'n tafel. Moeilijke keus, maar toch besloten even door te bikkelen. Het was pittig, maar was daardoor na de kerst wel ruim een week vrij. Anders zouden klanten na de feestdagen toch weer gaan bellen en daar had ik ook geen zin in. Voor sommigen is dit onbegrijpelijk, maar voor mijn bracht dit het meeste rust, vooral in m'n hoofd ;)
    Het zijn soms lastige op verwegingen, bel ik klanten af zodat ik lichamelijke rust heb of toch nog even doorzetten zodat je geestelijke rust hebt... Gelukkig ben ik redelijk goed in balans, dus hoef deze keuze practisch nooit te maken. Daar je je bij een werkgever ziek zou melden, ga je nu nog even door en moet privé het besnutten. Geen werk, geen geld en niet lullen maar poetsen! ;P

  • Anita van Loon
    27.01.2016 - 08:23 uur | Anita van Loon

    Ik ben schoonheidsspecialiste en behandel niet meer dan 2-3 klanten per dag. Maximaal 10 per week, 1 avond per week, meer trek ik echt niet. Af en toe plan ik een vrije week voor administratie en ontspanning.