Roddeltante

16.09.2014 | Columns | 1555 keer bekeken
Roddeltante

Ze is nog niet binnen of ze geeft haar rollator een fikse duw zodat het ding pardoes achter mij tegen de wand botst. “Zeg!” roept ze hard. “Hoe gaat het met die buurvrouw van je, weet je wel, die waar je de vorige keer over vertelde, doet ze nog steeds zo raar?” Ik kijk verschrikt om me heen. Mevrouw zit inmiddels aan mijn tafeltje en haar fletse blauwe ogen kijken mij vol verwachting aan. Ik doe mijn mond open om te antwoorden maar zij is me voor. “Ja, ik begrijp niet waarom ze zo’n mens toe hebben gelaten hoor, je kan me nog meer vertellen, maar dit is echt niet normaal. Ik heb er nog eens over nagedacht, kan je haar niet uitschelden?”

Ik heb opeens spijt als haren op mijn hoofd dat ik me vorige keer heb laten verleiden om mij uit te spreken over mijn buurvrouw op de camping waar ik al jaren onenigheid mee heb. Niet dat het een geheim is, en het zat me hoog, en deze klant heeft er een neus voor en heeft het een ‘soort’ uit me getrokken.
“Wat is er met je?” vroeg ze die keer. “Je bent zo stilletjes, je kan het me echt vertellen hoor, ik kan zwijgen als het graf.”
En heus, het was niet mijn bedoeling, en ze kent die buurvrouw immers niet, en voordat ik het wist vertelde ik het smeuïge verhaal van mijn immer aandacht vragende en provocerende campingbuurvrouw, en zij hing aan mijn lippen. 9 van de 10 bewoners die ik behandel zijn vergeetachtig en doof, en laat nou juist deze ene dat totaal niet zijn. 86 jaar, ontzettend bij de pinken, en een neus voor roddels. “Juist…” begin ik. En terwijl zij samenzwerend over mijn tafel heen hangt lieg ik tegen haar dat we het eindelijk hebben bijgelegd. “En dat na zoveel jaren, is het niet geweldig?” zeg ik terwijl ik haar mollige handen masseer met een heerlijke verkoelende mint olie. “Ja dat is het zeker,” zegt ze zacht, ze slaat haar ogen neer en kijkt naar wat ik met haar handen aan het doen ben. Ze zwijgt en er ontsnapt een zucht aan haar lippen. Na een tijdje dommelt ze bijna in slaap. En dan opeens besef ik dat dit soort verhalen, waarheid of leugen, haar op de been houden, haar alert houden, haar het gevoel geven van deze wereld te zijn, hét niet kwijt te raken, wat sjeu aan haar leven geeft…..
Ik haal diep adem en fluister samenzwerend, daarbij mijn ogen tot spleetjes knijpend: “Maar…” Ze kijkt omhoog, haar ogen staan hoopvol.
“Heb ik u al verteld over die vréselijke man van haar….”
Haar ogen gaan stralen en ze gaat kaars rechtop zitten…..”Néé, maar vertél, je weet het hè, ik kan zwijgen als het graf.”


Dit artikel is geschreven door Yvonne Molenaar

Aanmelden nieuwsbrief

Op de hoogte blijven van het laatste beautynieuws, trends en aanbiedingen? Schrijf je dan in voor de nieuwsbrief

Deel dit artikel

Reacties (0)

Reageren