Meneer Charmeur

15.04.2014 | Columns | 1828 keer bekeken
Meneer Charmeur

In het hoekje van zijn kamer zit meneer, zichtbaar verstoord kijkt hij op. Dan ziet hij wie ik ben en er verschijnt een lach op zijn perkamenten gezicht. Hij probeert zijn weinige haar met zijn door reuma kromgetrokken vingers in model te kammen. “Blijf zitten!” roep ik terwijl ik naar hem toeloop. En dat doet hij. Het verbaast me, normaal staat hij krampachtig op en gaat niet meer zitten voordat ik op een stoel zit.

Dit keer niet. Hij wijst op een stoel, “Kom maar bij me zitten.” Deze man was vroeger duidelijk een charmeur en ik zie de twinkel in zijn ogen. Ik pak een stoel en ga voor zijn fauteuil zitten. Ik pak zijn handen en zie dat een grondige aanpak geen overbodige luxe is. Ik pak een grote nagelknipper, een vijl en wat hand sanitiser. Hij excuseert zich voor zijn kromme vingers. Ik knik en zeg dat hij zich daar niet voor hoeft te schamen….


“Kijk eens”, zegt hij opeens, “Jus d’orange…voor u!” Ik kijk naar het plakkerige glas waar een laagje gele substantie in drijft. “Dank u wel,” Zeg ik vriendelijk, “Maar dat kan ik niet aannemen hoor, u moet zelf goed drinken.” Hij knikt dankbaar en kijkt weer naar zijn handen waar ik de grootste moeite heb om zijn nagels te knippen.

In een moment van stilte besef ik dat deze man vroeger alle aandacht van de vrouwen kreeg. Ik krijg wat medelijden met hem.
Net toen ik me bedacht dat ik wel wat vaker op bezoek kon gaan, zomaar, om te kijken hoe het hem vergaat zegt hij met een diepere stem dan hij van nature heeft: “Zit uw blouse niet wat te strak?”
Ik laat van schrik mijn vijl vallen en inspecteer meteen bij het oprapen mijn blouse ter hoogte van mijn boezem. Niets te zien gelukkig. “Nee, nee, “ zeg ik dan ook snel, en om mijn woorden kracht bij te zetten trek ik met mijn vingers de blouse naar voren om te laten zien dat er nog voldoende ruimte is. Het schaamrood schiet me naar mijn kaken en ik doe mijn uiterste best om ontspannen zijn nagels af te maken.

“Die nagels van u hè…..” zegt hij dan. Ik schrik weer, kijk naar mijn nagels en strek mijn vingers uit zodat hij ze goed kan zien. “Vindt u dat nou moooiiii??” Ik kijk nog eens naar mijn nagels die ik de dag ervoor van een hele mooie strakke tijgerprint heb voorzien. “Ja” is dan ook mijn antwoord, “Ik vind het prachtig.” “Nou ik niet hoor, afschuwelijk!” zegt hij en trekt er een vies gezicht bij. Zijn nagels zijn inmiddels weer kort, zijn handen gewassen en met crème behandeld. Ik groet hem, sluit snel de deur achter me en veeg het zweet van mijn voorhoofd. Volgende klant…..


Dit artikel is geschreven door Yvonne Molenaar

Aanmelden nieuwsbrief

Op de hoogte blijven van het laatste beautynieuws, trends en aanbiedingen? Schrijf je dan in voor de nieuwsbrief

Deel dit artikel

Reacties (1)

Reageren
  • 15.04.2014 - 16:04 uur | Mathilde Kenter

    Wat een geweldig mooi verhaal is dit toch weer! Moest er wel een beetje bij grinneken die oude charmeur. Groetjes